خود شنيده‌ايم كه شيخ بهائى به سال 1030 درگذشته ، و اين تاريخ در نزد علما معتبر شناخته شده است . علّامه شيخ هاشم اتكانى در پشت جلد اثنى عشريات استادش شيخ بهائى ، سال وفات او را 1030 ذكر كرده است . علاوه بر اين ، اجازهء نامهء شيخ را به دو كه در ماه رجب همين سال نگارش يافته ، نيز در پشت جلد همين كتاب مىتوان ملاحظه كرد . صاحب مفتاح التواريخ چنين نوشته است . شيخ بهائى در روز سه‌شنبه 12 شوال سال 1030 در اصفهان درگذشته ، و جنازهء او را برطبق وصيت خودش ، پيش از اينكه به خاك بسپارند ، به مشهد بردند و در آن شهر مقدس در جوار آرامگاه حضرت رضا دفن كردند ، و من به سال 1348 به زيارت قبر او موفق شدم . علامه شيخ ابراهيم عاملى بازرونى كه شاگرد شيخ بهائى بوده ، در رثاى استاد چنين گفته است : - خداوند ، پيوسته ابرهاى رحمت خود را بر پيشواى مردم بهاء الدين بباراند . - او بزرگمردى بود كه راههاى هدايت را روشن داشته ، و با فقدانش دين و آيين جامه سياه به تن كرده است . - ديگر به خاطر اندوه بسيار ، اثرى از مجد و شكوه و بزرگى به جاى نمانده است . - آيات و جلوه‌هاى علم ، همه مخفى و مدروس گشته ، و خانه‌هاى احاديث و اخبار ويران شده است . - بسا انديشه‌هاى ناب و شايسته كه از ميان رفته ، و در بين مردم ، جز انديشه‌هاى عيبناك ، چيزى به چشم نمىخورد . - و چه بسيار افكار پست بىارزش كه بايد به زباله‌دانها سپرده شود ، در بلنديهاى علم جاى گرفته است . - بسا محرابهاى مساجد كه چون از وجود او روشنى مىيافتند ، همه به ياد او گريه سر دادند .